Gezocht: Recept tegen zap-honger januari 20, 2009

Succesverhalen worden doorverteld, succesformules uitgemolken, allemaal niet meer dan logisch. Het tv-programma ’<een willekeurig land>’s Next Topmodel’ is toch wel hét voorbeeld van de eeuw, oké in ieder geval van de afgelopen 10 jaar.. Natuurlijk zat ook ík iedere week als trouwe kijker kwijlend voor de telly bij seizoen 1, 2, 3 en zelfs 4. De 5 seizoenen hierna kende ik het recept wel, bleef ik er niet meer voor thuis en had ik andere ingrediënten nodig om mijn zap-honger te stillen.

Het ene wannabe model nog meer overtuigd van zichzelf en haar kwaliteiten dan de ander, en de ander met een nog hartverscheurender levensverhaal dan de één. Begrijp me niet verkeerd, ook ik heb gevoel en kan medeleven tonen, maar iets in die voorrondes doet me toch aan het begrip ‘leedvermaak’ denken.. Niet in ieder lelijk eendje schuilt een zwaan, en niet elke steen is een ruwe diamant. Wel zien sommige participanten er uit alsof ze de jaren ervoor onder diezelfde steen hebben geleefd… maar dat is even irrelevant.

De juryleden, deskundig en kieskeurig, en op de presentatrice na zelf vaak allesbehalve perfect, zijn niet zo genadeloos als soms wordt beweerd. Deze kenners houden namelijk van unieke meisjes mét persoonlijkheid. Ze zullen dus gewoon door een iets te brede mond, te ver uit elkaar staande ogen of een imperfecte huid heen kijken.
Zolang ze maar 1 meter 86 centimeter en 25 milimeter, zelfverzekerd, toegewijd, opvallend, gezegend met de juiste proporties en maten zijn, op hogere hakken dan menig wolkenkrabber kunnen lopen én zichzelf stottervrij en accentloos op tv kunnen presenteren. Dit terwijl ze hun mond, handen en neusvleugels moeten ontspannen, onmogelijke posities moeten aannemen met hun lichaam en de beste hoek voor hun gezicht in de gaten moeten houden. Verder zijn de judges gelukkig niet veeleisend. Je zou bijna zeggen dat ik respect heb voor het stel goodlooking, maar zelfingenomen, diva’s. Het maken van een mooie foto is bijna een soort kunst, ook te meten aan de hoeveelheid verf die de niet-altijd-aan-de-vele-eisen-voldoenende-dames op hun gezicht hebben.

Ik weet het, het is een veelbesproken onderwerp, maar toch interessant om even de revue te laten passeren. Want wanneer zelfs een eersterangsfan genoeg heeft van de oneindige zoektocht naar nieuwe lichtingen potentiële topmodellen, zou je toch denken dat de creatieve programmabedenkers er vraagtekens bij zouden moeten gaan zetten? Maar nee, zoals talentvol zingend Nederland op lijkt te raken, zo blijven modellen in spé zich aandienen als reizigers op een perron voor een intercity met vertraging. Tienermeisjes volgen het met een obsessie alsof ze zelf een van deelnemers zijn, en op hun beurt raken nieuwe generaties pubers er aan verslaafd.

Ik noem het hierboven niet voor niets een succesformule, want dat is het zonder enige twijfel. Aangezien de vraaglijn blijft stijgen, zal de aanbodlijn logischerwijs ook blijven stijgen, totdat óf de televisieprogrammeringen óf de kijkers in staking komen. En daar staan we weer, terug bij af, laat maar komen ANTM seizoen XXVII. Wel leuk voor mijn achter-achter-achter-achter-achter-achter-snurksnurk-achter-achter-achter-kukelekuu-achter achterkleinkinderen, dat het programma ook hén niet onthouden wordt..

Blogintro: Principekwestie februari 7, 2008

Wie heeft ondertussen géén eigen Hyves-, YouTube- of Blog-pagina? Het is tegenwoordig dé manier om persoonlijke informatie, (op camera vastgelegde) ervaringen, (on)nuttige levensverhalen, irritaties, visies op maatschappelijke kwesties, en al het andere, te delen met de wereld. Mensen zijn geïnteresseerd in het leven van een ander, bekend of onbekend, en ieder deelt íets, op zijn beurt, op zijn eigen manier, om vooral niet achter- en anoniem te blijven. Niet alleen mensen hebben tegenwoordig deze opmerkelijke gewoonte, ook bedrijven en zélfs de overheid werkt er aan mee.. Náast dagelijkse nieuwsfeiten worden narrowcasting schermen in de nieuwste versie trams bijvoorbeeld gevuld met oud nieuws en een rondhuppend animatie spechtje. De rest van de tijd komt de boodschap in beeld dat er nog adverteerruimte over is. Een succes dus.McDonald’s probeert te voorkomen 24/7 dezelfde hamburgeraanbieding uit te zenden, dus gooien ze er als je geluk hebt geen MTV, maar informatie over rasdolfijnen tegenaan.
Er komt toch ooít een keer een error-moment bij de consument, met de boodschap ‘nonsense information overload’? Of maakt het niemand iets uit dat er iedere seconde ongeveer 326.823.421 blogs bijkomen en de narrowcasting schermen nog sneller verschijnen dan wolken voor de Nederlandse zon? Zit het tegenwoordig in deze maatschappij in ieders automatische piloot geprogrammeerd om onzinnige info direct te filteren, negeren of misschien zelfs te overzien?

Dat ík nooit eerder ben begonnen met een blog, is eigenlijk een principekwestie. Wie zit er namelijk nog op een nieuwe blogger te wachten? Een nieuwe actieveling die de pen uitgevonden denkt te hebben. Ik niet, dus ook niet op mezelf. Maar goed, soms heeft een hogere macht de overhand, kun je je er niet meer tegen verzetten en gaan die principes overboord. Zo ook in dit geval. Het is een múst voor de kersverse minor die ik reeds 2 weken volg; Content in Motion. Hierbij is de kernopracht het oppimpen van de meest gevreesde, beruchte, maar vooral oogverblindend lelijke straat van Amsterdam: de Wibautstraat. Ambitieus en als een stel jonge creatieve honden gaan wij IAM-studenten van de HvA met de kluif aan de slag, en wordt eenieder met een maatschappelijk geweten op zijn rechter schouder opgeroepen tot actie!

Tegenwoordig kun je het onderwerp zo gek niet verzinnen, of er bestaat wel een (of meer) blog(s) over. Het merendeel van de bloggers schrijft het voor de fun, of uit verveling (wat vaak ook merkbaar is aan de inhoud). Natuurlijk hoeft het niet allemaal maatschappelijk verantwoord te zijn of een meerwaarde voor de Nederlandse samenleving, maar enig doel of met opvallende essentie is niet ongewenst. Wat wél een goed aspect is aan de hype, is dat sommige mensen problemen en zorgen van zich afschrijven en anderen hiermee proberen te helpen. Ook bestaat er blog-content die wel degelijk informatief en interessant is, maar ondertussen kun je bijna ‘door de bloggers de blogs niet meer zien’..

Zeg maar dag tegen je principes Aimée, want hiermee begint het. Deze introblog is klaarblijkelijk de start van een reis door mijn hersenspinsels, gedachtegangen en keuzes in het leven. Uiterst interessant en uniek in zijn soort, net als de ge-wel-dige creaties van mijn collega bloggers natuurlijk..