Succesverhalen worden doorverteld, succesformules uitgemolken, allemaal niet meer dan logisch. Het tv-programma ’<een willekeurig land>’s Next Topmodel’ is toch wel hét voorbeeld van de eeuw, oké in ieder geval van de afgelopen 10 jaar.. Natuurlijk zat ook ík iedere week als trouwe kijker kwijlend voor de telly bij seizoen 1, 2, 3 en zelfs 4. De 5 seizoenen hierna kende ik het recept wel, bleef ik er niet meer voor thuis en had ik andere ingrediënten nodig om mijn zap-honger te stillen.
Het ene wannabe model nog meer overtuigd van zichzelf en haar kwaliteiten dan de ander, en de ander met een nog hartverscheurender levensverhaal dan de één. Begrijp me niet verkeerd, ook ik heb gevoel en kan medeleven tonen, maar iets in die voorrondes doet me toch aan het begrip ‘leedvermaak’ denken.. Niet in ieder lelijk eendje schuilt een zwaan, en niet elke steen is een ruwe diamant. Wel zien sommige participanten er uit alsof ze de jaren ervoor onder diezelfde steen hebben geleefd… maar dat is even irrelevant.
De juryleden, deskundig en kieskeurig, en op de presentatrice na zelf vaak allesbehalve perfect, zijn niet zo genadeloos als soms wordt beweerd. Deze kenners houden namelijk van unieke meisjes mét persoonlijkheid. Ze zullen dus gewoon door een iets te brede mond, te ver uit elkaar staande ogen of een imperfecte huid heen kijken.
Zolang ze maar 1 meter 86 centimeter en 25 milimeter, zelfverzekerd, toegewijd, opvallend, gezegend met de juiste proporties en maten zijn, op hogere hakken dan menig wolkenkrabber kunnen lopen én zichzelf stottervrij en accentloos op tv kunnen presenteren. Dit terwijl ze hun mond, handen en neusvleugels moeten ontspannen, onmogelijke posities moeten aannemen met hun lichaam en de beste hoek voor hun gezicht in de gaten moeten houden. Verder zijn de judges gelukkig niet veeleisend. Je zou bijna zeggen dat ik respect heb voor het stel goodlooking, maar zelfingenomen, diva’s. Het maken van een mooie foto is bijna een soort kunst, ook te meten aan de hoeveelheid verf die de niet-altijd-aan-de-vele-eisen-voldoenende-dames op hun gezicht hebben.
Ik weet het, het is een veelbesproken onderwerp, maar toch interessant om even de revue te laten passeren. Want wanneer zelfs een eersterangsfan genoeg heeft van de oneindige zoektocht naar nieuwe lichtingen potentiële topmodellen, zou je toch denken dat de creatieve programmabedenkers er vraagtekens bij zouden moeten gaan zetten? Maar nee, zoals talentvol zingend Nederland op lijkt te raken, zo blijven modellen in spé zich aandienen als reizigers op een perron voor een intercity met vertraging. Tienermeisjes volgen het met een obsessie alsof ze zelf een van deelnemers zijn, en op hun beurt raken nieuwe generaties pubers er aan verslaafd.
Ik noem het hierboven niet voor niets een succesformule, want dat is het zonder enige twijfel. Aangezien de vraaglijn blijft stijgen, zal de aanbodlijn logischerwijs ook blijven stijgen, totdat óf de televisieprogrammeringen óf de kijkers in staking komen. En daar staan we weer, terug bij af, laat maar komen ANTM seizoen XXVII. Wel leuk voor mijn achter-achter-achter-achter-achter-achter-snurksnurk-achter-achter-achter-kukelekuu-achter achterkleinkinderen, dat het programma ook hén niet onthouden wordt..
