Blogintro: Principekwestie februari 7, 2008

Wie heeft ondertussen géén eigen Hyves-, YouTube- of Blog-pagina? Het is tegenwoordig dé manier om persoonlijke informatie, (op camera vastgelegde) ervaringen, (on)nuttige levensverhalen, irritaties, visies op maatschappelijke kwesties, en al het andere, te delen met de wereld. Mensen zijn geïnteresseerd in het leven van een ander, bekend of onbekend, en ieder deelt íets, op zijn beurt, op zijn eigen manier, om vooral niet achter- en anoniem te blijven. Niet alleen mensen hebben tegenwoordig deze opmerkelijke gewoonte, ook bedrijven en zélfs de overheid werkt er aan mee.. Náast dagelijkse nieuwsfeiten worden narrowcasting schermen in de nieuwste versie trams bijvoorbeeld gevuld met oud nieuws en een rondhuppend animatie spechtje. De rest van de tijd komt de boodschap in beeld dat er nog adverteerruimte over is. Een succes dus.McDonald’s probeert te voorkomen 24/7 dezelfde hamburgeraanbieding uit te zenden, dus gooien ze er als je geluk hebt geen MTV, maar informatie over rasdolfijnen tegenaan.
Er komt toch ooít een keer een error-moment bij de consument, met de boodschap ‘nonsense information overload’? Of maakt het niemand iets uit dat er iedere seconde ongeveer 326.823.421 blogs bijkomen en de narrowcasting schermen nog sneller verschijnen dan wolken voor de Nederlandse zon? Zit het tegenwoordig in deze maatschappij in ieders automatische piloot geprogrammeerd om onzinnige info direct te filteren, negeren of misschien zelfs te overzien?

Dat ík nooit eerder ben begonnen met een blog, is eigenlijk een principekwestie. Wie zit er namelijk nog op een nieuwe blogger te wachten? Een nieuwe actieveling die de pen uitgevonden denkt te hebben. Ik niet, dus ook niet op mezelf. Maar goed, soms heeft een hogere macht de overhand, kun je je er niet meer tegen verzetten en gaan die principes overboord. Zo ook in dit geval. Het is een múst voor de kersverse minor die ik reeds 2 weken volg; Content in Motion. Hierbij is de kernopracht het oppimpen van de meest gevreesde, beruchte, maar vooral oogverblindend lelijke straat van Amsterdam: de Wibautstraat. Ambitieus en als een stel jonge creatieve honden gaan wij IAM-studenten van de HvA met de kluif aan de slag, en wordt eenieder met een maatschappelijk geweten op zijn rechter schouder opgeroepen tot actie!

Tegenwoordig kun je het onderwerp zo gek niet verzinnen, of er bestaat wel een (of meer) blog(s) over. Het merendeel van de bloggers schrijft het voor de fun, of uit verveling (wat vaak ook merkbaar is aan de inhoud). Natuurlijk hoeft het niet allemaal maatschappelijk verantwoord te zijn of een meerwaarde voor de Nederlandse samenleving, maar enig doel of met opvallende essentie is niet ongewenst. Wat wél een goed aspect is aan de hype, is dat sommige mensen problemen en zorgen van zich afschrijven en anderen hiermee proberen te helpen. Ook bestaat er blog-content die wel degelijk informatief en interessant is, maar ondertussen kun je bijna ‘door de bloggers de blogs niet meer zien’..

Zeg maar dag tegen je principes Aimée, want hiermee begint het. Deze introblog is klaarblijkelijk de start van een reis door mijn hersenspinsels, gedachtegangen en keuzes in het leven. Uiterst interessant en uniek in zijn soort, net als de ge-wel-dige creaties van mijn collega bloggers natuurlijk..